oneshot JHOPE+V

Mój pierwszy gejowski oneshot. Szczerze nie za bardzo mi się podoba ale cóż. Pozostaje mi tylko ''powiedzieć'' miłego czytania.    

Jestem beznadziejny. Zawsze gdy chcę mu wyznać swoje uczuci, tchórze. Kiedyś muszę mu powiedzieć. Nie wytrzymam. Tyle lat to ukrywam. Wiele razy okaleczałem się, próbowałem ze sobą skończyć. A on …. cudownie sobie żyje. Codziennie sprowadza sobie kogoś do zabawy. Zazwyczaj chłopaków. Nawet nie wie jak mnie krzywdzi, ale skąd ma wiedzieć jak kurwa nie umiem mu powiedzieć. Ja pierdole. To moje życie jest jednym wielkim gównem, które cholernie śmierdzi.

Siedzę w pokoju i … znowu płaczę, bo ten debil, którego tak bardzo kocham jest w pokoju obok i znowu kogoś pieprzy. To tak boli. Poszedłem do łazienki i zacząłem się ciąć. Gdy już mi ulżyło, zawinąłem rękę bandażem i zakryłem bluzą żeby nikt nie widział. Zrobiłem się głodny przez to ciągłe beczenie więc zszedłem do kuchni po coś do jedzenia. Po drodze widziałem jego pokój pusty (pewnie jego zabawka już wyszła). Na dole nikogo nie było. To dobrze w sumie dzisiaj mam dzień w którym nikogo nie chcę widzieć. Otworzyłem lodówkę i ujrzałem duże pudełko lodów waniliowych (moje ulubione). Nie obchodziło mnie czy są całego zespołu czy kogoś, może później odkupie. Wziąłem jeszcze tylko łyżkę, oczywiście spadła mi na podłogę (brawo V jak zawsze musisz coś upuścić). Zgrabnie podniosłem łyżkę a gdy wstałem napotkałem się z oczami dobrze znanej mi osoby (ja pierdole).

- co robisz z moimi lodami?- cudownie czyli to jego. Spróbuje grać przy nim takiego Bad boya.

- ooo.. są twoje …hmmm…. trudno, bo widzisz teraz są moje i mam zamiar je zjeść- uśmiecham się podle (nieźle mi idzie).

- słucham, są moje nie zjesz mi ich- widać że nie jest zadowolony z mojej wypowiedzi, co bardzo mnie uszczęśliwia (w duchu).

- skąd wiesz?- próbuje go prowokować.

- bo.są.moje, oddaj mi je dopóki jestem spokojny- o kurcze czy to groźba? (śmieszne).

- haha ….. robisz wielkie halo z powodu jakiś głupich lodów.

- może …. chciałem je teraz zjeść.

- wiesz co nie mam ochoty dale z tobą rozmawiać- chcę go wyminąć, lecz on chwyta mnie za biodra i przyciąga do siebie.

- c..co.. ro..robisz?- nie, zaczynam się jąkać i przechodzą mnie dreszcze, które on pewnie czuje.

- co się stało Tae, czyżbym na ciebie jakoś działał- zagryza wargę (o matko).

- nn..nie… w …w… o ….ogóle- no tak to go nie przekonam.

- przecież widzę..- c zbliża się do mnie jeszcze bardziej i całuje mnie w szyje.

- przestań!- wyrywam mu się i biegnę do pokoju.

Zamykam drzwi, lody rzucam na łóżko a sam idę do kąta i zwijam się w kulkę. Znowu płaczę, znowu przez niego. Co się w ogóle przed chwilą stało?, co się ze mną dzieje? .Chwytam się za miejsce gdzie jest serce, bije tak szybko. Przecież on próbował mnie sprowokować, gdyby się dowiedział że się w nim zadurzyłem, na pewno by mnie wyśmiał. Ktoś puka to na pewno on tylko my jesteśmy w domu. Reszta gdzieś powyjeżdżała bo mamy wolne.

- Tae… chce pogadać- w jego głosie słyszę smutek, ale czemu?

- ale ja nie chce… idź sobie- wiem że jak go teraz zobaczę to nie wytrzymam za bardzo na mnie działa.

- czemu taki jesteś?…. to co się przed chwilą zdarzyło…

- zapomnij… nic się nie zdarzyło.- tylko miałem dreszcze, ale ten skurwiel miał już tyle kochanków że wie kiedy ktoś się w nim zakocha.

- jak to nic… wchodzę.

-NIE!!

Szybko wstaje na równe nogi żeby trzymać drzwi, ale on jest szybszy, skończyło się na tym że dobiłem do niego. Za blisko, zaraz nie wytrzymam. On to pewnie widzi. Odsuwam się i siadam na łóżku, on robi to samo. Usiadł za blisko mnie. Odsuwam się, a ten palant się przysuwa. Mówi że chce porozmawiać ale nie ma o czym. Siedźmy w ciszy dobre 5 minut (najgorsze 5 minut w całym moim życiu). W pewnym momencie czuje jak jego dłoń wędruje po moim udzie. Co mi się niestety podoba więc nie przerywam mu. Wtedy głupi ja musiałem niechcący mruknąć z ''rozkoszy'', co on usłyszał i przestał. Schowałem twarz w dłonie i zacząłem się zastanawiać co ja robię. On już na 100% wie że go ‘’lubię’’.

-mam pytanie..- zaczął niepewnie, spojrzałem na niego.

-słucham- pewnie zaraz mnie wyśmieje, czekam na to.

-jesteś gejem?- co to za pytanie?

- NIE! Zdecydowanie nie- może mi uwierzy i da mi spokój.

- a mogę coś sprawdzić?- on jest czasem strasznie dziwny.

- a sprawdzaj- muszę być teraz silny.

JHope zaczął się to mnie zbliżać. Czułem jego oddech na szyi. Momentalnie ciarki mnie przeszły, to jest niestety coś, czego nie umiem kontrolować. Odsunął się i zaczął się śmiać. Tak jak myślałem. Teraz niech powie całemu zespołowi że jestem pedałem. Będę skończony.

- czemu mnie kłamiesz, kochanie- k …kochanie? On to powiedział?

- dobra, możesz się śmiać, powiedzieć wszystkim proszę droga wolna- jestem skończony.

- czemu miałbym to robić, Tae… to by było głupie przecież ja też nim jestem po części- ma racje nigdy o tym nie myślałem.

- racja, jestem głupi.

- chcę coś jeszcze wiedzieć, popatrz na mnie … czy ja ci się podobam? – miał taką słodką twarz. Pokiwałem twierdząco głową. Uśmiechnął się i mnie przytulił. Dalej nie wiedziałem dokładnie co się dzieje.

- powiem ci, że to dobrze że się tobie podobam- mówił to dalej mnie tuląc.

- czemu?

- bo szczerze to też od dłuższego czasu cię obserwuje.- on mnie, nie wierze

- nawet nie wiesz jak cierpiałem przez twoje zabawy za ścianą- zacząłem znowu płakać

- przepraszam, chciałem o tobie zapomnieć dlatego to robiłem.To dziwne być w zespole i mieć chłopaka, który też jest w tym zespole.- tłumaczył się, ale ja to dobrze rozumiem. 

Zaczęliśmy razem płakać. Chciał mnie złapać za rękę, ale syknąłem i ją wziąłem. Zaczął się dopytywać aż w końcu odpuściłem i mu pokazałem wszystkie skaleczenia.

- te wszystkie rany są przeze mnie?- pokiwałem na tak

- Jezu przepraszam gdybym wcześniej wiedział.

Znowu mnie przytulił. Ale w tym momencie to było dla mnie za mało. Chwyciłem go za brodę i pocałowałem. Ma takie miękkie usta. Szybko to odwzajemnił. Gdy oderwaliśmy się od siebie przeprosiłem go za to. Zaczął się śmiać i znowu mnie pocałował. Ale tym razem bardziej namiętnie. Stał się, spędziliśmy razem całą noc. Na następny dzień wrócili chłopcy. Postanowiliśmy że jako VHOPE powiemy im że jesteśmy razem. Trochę się stresowałem, zresztą nie tylko ja. Ale o dziwo chłopaki to zaakceptowali. Cóż kto by pomyślał że tak sprawy się potoczą. Kiedyś dużo płakałem i chciałem ze sobą skończyć, a teraz mam chłopaka, nasza kariera się rozwija.     

wybawiciel- (Mark- GOT7)

Trochę czasu minęło, ale jest kolejny oneshot. Miłego czytania. 

- jestem gejem- oznajmił mój kochający …. chłopak.

- słucham?- normalnie chyba się przesłyszałam.

- ah.. jestem gejem- powtórzył głośniej (jakbym nie słyszała).

Nie myśląc nad tym co robię wzięłam kurtkę do ręki i wybiegłam z klubu. Usiadłam na murku i zaczęłam płakać. Cały świat właśnie mi się zawalił na głowę. Tydzień temu miałam jeszcze rodziców i ‘’kochającego’’ chłopaka. A teraz…. rodzice zginęli w wypadku samochodowym, a chłopak jest gejem. Boże, co za beznadzieja. Tak się zastanawiałam nad swoim życiem ale muzyka z klubu mi przeszkadzała. Ubrałam kurtkę, założyłam szalik. Zaczęłam iść przed siebie. Pochodziłam tak może z pół godziny, dalej moje nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Nie dziwię się miałam na sobie wysokie obcasy z platformą. Zatrzymałam się przy jakimś bloku. Kucnęłam przy ogrodzeniu i zalałam się łzami. Było mi zimno, nogi mnie bolały, miałam dosyć. W pewnym momencie zobaczyłam przed sobą jakieś męskie buty. Podniosłam głowę by zobaczyć kto to. Ujrzałam przystojnego chłopaka, który ze smutkiem na mnie patrzy. Wyciągnął do mnie rękę, chwyciłam ją. Pragnęłam jego ciepła więc nie zastanawiając się przytuliłam go. Był trochę zaskoczony moim ruchem ale szybko odwzajemnił uścisk.

- zimno ci pewnie- jego głos .. był taki ładny.

Poczułam jak bierze mnie za uda i podnosi. Chwyciłam się go mocniej. Zaczął iść. Szedł tak może z 10 minut, potem powiedział żebym się mocniej chwyciła bo musi mnie na chwile puścić, wyciągnąć klucze. Oplotłam swoje nogi wokół jego bioder. Potem tylko usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi. Położył mnie na jakiejś kanapie i poszedł chyba się rozebrać (z kurtki i butów). Siedziałam nieruchomo, bo dalej było mi zimno. Usiadł koło mnie, na stole położył dwa kubki z gorącą czekoladą.

- będziesz tak siedzieć w tej kurtce?- zapytał, uśmiechając się przy tym. Cudowny ma uśmiech.

- no tak… masz racje- zaczęłam ściągać szalik i kurtkę.

- buty też?- nie byłam pewna, wolałam spytać.

- jak byś mogła- znowu ten uśmiech.

Zaniósł moje rzeczy na przedpokój. Zrobiło się trochę niezręcznie.

- to może, powiesz mi czemu siedziałaś przy bramie i płakałaś?

- chcesz w skrócie czy … -szczerze to nie chciało mi się o tym gadać ale jak mnie przygarnął to powinien wiedzieć.

- wole w skrócie, widzę że nie chcesz o tym gadać- normalnie czyta mi w myślach.

- więc, tak w wielkim skrócie to… mój chłopak, w sumie już były jest gejem.- znowu chciało mi się płakać ale udało mi się to powstrzymać.

- uuuu…… bolesne- jego szczerość mnie powaliła.

- haha, no trochę- poprawił mi humor.

- ej zapomniałem się spytać jak masz na imię?

- jestem (twoje imię)- nie za bardzo przepadałam za tym imieniem.

- ładne imię, ja jestem Mark- podał mi rękę.

- dziękuje, a ile masz lat?- mam nadzieje, że jestem młodsza.

- 21, a ty?- o matko, jestem młodsza jak dobrze.

- 19 - nastała niezręczna cisza której nienawidzę, muszę ją zakończyć.

- ładny masz dom, mieszkasz sam?

- w sumie to …?- zaczął śmiać się pod nosem, czemu? Co było śmiesznego w moim pytaniu?

- no tak, zapomniałem wspomnieć, że mieszkam z kolegami – dalej nie czaje co jest w tym śmiesznego?

- nie szkodzi, nie rozumiem czemu się chichrasz pod nosem?

- bo widzisz jest ich sześciu, ze mną siedmiu.

- i wszyscy mieszkacie w tym domku?- łał, a to ja narzekam na swój dom (mieszkam sama)

- no, tak- wkurzę się zaraz jak nie przestanie się uśmiechać.

- podziwiam.

- nie ma tak źle. Ostrzegam oni mogą przyjść w każdej chwili.

- to ja może już pójdę- muszę iść się przespać i ogarnąć to co się dzisiaj stało.

 -żartujesz, myślisz że o tej porze gdzieś cię wypuszczę… a tak w ogóle pada deszcz. Nigdzie nie idziesz.

- przestań, nie jestem dzieckiem, dam radę.- za kogo on się na?

- nigdzie nie idziesz.

Usłyszałam klucze w zamku, to chyba są jego koledzy. Trochę się boje. Weszli, każdy po kolei. Zauważyli mnie dopiero po 5 minutach. Patrzeli na mnie jakby nigdy dziewczyny nie widzieli.

- oooo, dziewczyna u nas w domu- odezwał się czarnowłosy pijany chłopak.

- cześć, jestem (twoje imię), miło mi was poznać- czuć od nich wódą.

- okej chłopaki idziecie spać, jesteście pijani. Pogadamy jutro.- Mark jest taki męski i opiekuńczy.

Chłopaki bez problemu go posłuchali, widocznie byli tak wypici i tak zmęczeni że nie chciało im się dyskutować. Mark zaprowadził ich do swoich pokoi i powiedział że zawiezie mnie do domu, akurat przestało padać. Pod moim domem jeszcze chwile rozmawialiśmy.

- miło było cię poznać mój wybawicielu- szkoda, że tak szybko nie chcę się z nim żegnać.

- haha, wybawicielu mówisz… to w zamian za to chcę twój numer telefonu, co ty na to?

- hmmm. … no cóż chyba jestem zmuszona.- podał mi telefon w którym zapisałam swój numer.

Od tego czasu często się spotykaliśmy. Skończyło się na tym że jesteśmy razem, a jego koledzy to też moi koledzy.  

Całe życie się zmienia, kiedy go poznaje (Matthew Espinosa)

Siema!! Sorka, że tak długo, ale szkoła i lekki brak chęci się pojawił. Ale jestem z nowym oneshotem, który nie jest o kpopie. Mam nadzieje, że się spodoba. Wszelkie komentarze mile widziane.  

Moi rodzice zawsze mieli problem z alkoholem i panowaniem nad emocjami. Codziennie bałam się o własne życie. Bili mnie i przezywali. Miałam ich dosyć. Czekałam na moje 18 urodziny. Dwa tygodnie przed osiemnastką zaczęłam szukać mieszkania do wynajęcia. O dziwo szybko znalazłam. Właściciel był trzy lata starszy ode mnie, czułam że mogę mu zaufać. Opowiedziałam mu o sytuacji, która odbywa się w moim domu. Zaprzyjaźniłam się z nim (miły chłopak z niego). To wszystko stało się tego samego dnia. Cameron (bo tak miał na imię ten chłopak) zaproponował mi żebym do osiemnastki zamieszkała u niego. Zastanawiałam się nad tym przez kilka dni. I już miałam mu odmówić kiedy stało się coś czego się całkowicie nie spodziewałam. Tata wszedł mi do pokoju (nachlany w trzy dupy), powiedział mi że ma mnie głęboko, że mam się spakować, wyjść i nigdy nie wracać bo jestem dla nich ciężarem, mają mnie dosyć. Popatrzałam na niego, nie czułam smutku wręcz .... cieszyłam się?

Z uśmiechem wstałam, wzięłam 2 torby i spakowałam wszystko co mogło by im o mnie przypomnieć. Wyszłam. Zorientowałam się, że nie mam gdzie się podziać. Zadzwoniłam do Camerona:

- cześć

- siema, co tam?

-powiem ci coś ciekawego, może to zabrzmieć dziwnie, ale jest to mój najszczęśliwszy dzień w moim życiu.

-czemu to miało zabrzmieć dziwnie?

-ponieważ powód z którego się cieszę jest dziwny- śmieje sie pod nosem.

- no to opowiadaj.

-rodzice wyrzucili mnie z domu. –powiedziałam bez żadnego problemu.

-aha.... to w sumie nie dziwie ci się, że sie cieszysz ... ale czekaj ....gdzie teraz jesteś ?... nie mów że na ulicy?

-haha ... no właśnie .... zgadłeś

-gdzie jesteś, przyjadę po ciebie.

-mógł byś ?

-głupie pytanie - słyszę ironie w jego głosie.

-okej, to... jestem przed twoim blokiem… - powiedziałam niepewnie.

-serio?!

-no....

-już wychodzę.

W tym momencie można powiedzieć że zaczyna się nowy etap w moim życiu. Czuje że teraz będzie wszystko dobrze.

Stoję, czekam. Widzę że ktoś idzie w moim kierunku, jest ciemno jak w dupie więc nie widzę kto to. Tak sobie czekam zaczęłam się zastanawiać jak mnie rozpozna przecież nie wie jak wyglądam i zresztą ja tez nie wiem jak on wygląda. w pewnym momencie poczułam czyjąś rękę na moim ramieniu. Szybko się odwracam i zauważam przede mną ładnego chłopaka. Ciekawi mnie czy to Cameron.

-(twoje imię)?

-tak, Cameron?

-we własnej osobie- nie wiem czemu zaczynam się śmiać.

-to co zapraszam do siebie, nie będziemy tu marznąć.

-no - ruszyliśmy w stronę jego apartamentu.

Byłam zaskoczona wyglądem chłopaka, nie spodziewałam się, że będzie aż tak przystojny. Na szczęście (albo nie), nie jest w moim typie. Weszliśmy do jego domu. Był przytulny, taki… nie wiem jak to opisać.. jak mój pokój?. Tak! Czułam się jak w moim pokoju, …. tak bezpiecznie. Powiedział żebym się rozgościła. Usiadłam na kanapie w salonie i czekałam. On w tym czasie zrobił nam herbaty. Usiadł koło mnie, zrobiło się trochę niezręcznie.

-więc,… (twoje imię) wydaje mi się, że to najlepszy moment żeby poznać się lepiej, co o tym uważasz - powiedział trochę niepewnie, czekając na moja odpowiedź.

-czemu nie- z uśmiechem na twarzy, popatrzałam na niego.

I tak dowiedziałam się o nim prawie wszystkiego, że chciałby umieć śpiewać i tańczyć (ale mu to nie wychodzi). Nagrywa filmiki na youtubie oraz vine. Podobno jest popularny. Mówił też coś o swoim najlepszym przyjacielu Nashu, który również nagrywa filmiki. Powiem szczerze, Cameron jest bardzo ciekawą osobą nigdy bym nie przypuszczała, że osoba z którą pisze SMS-y jest taką rąbniętą (oczywiście pozytywnie) osobą.

- Ja tez nagrywam filmiki- powiedziałam trochę niepewnie.

- to super a jakiego typu są te filmiki?

-covery, czasem challenge… - trochę było mi głupio jak to mówiłam.

-okej… to zobaczmy –wyciągnął laptopa i zaczął szukać.

-nie proszę, …. Nie przy mnie- bardzo się bałam jego reakcji, w gruncie rzeczy jestem bardzo wstydliwą osobą.

-wstydzisz się?- przybliżył się do mnie i objął nie ramieniem

-po prostu nie lubię, jak ktoś ogląda moje filmiki przy mnie.

-spokojnie, tylko jedną piosenkę, dobra?- pokiwałam mu głową na zgodę.

-to jak się nazywasz?

-(nazwa twojego konta na youtubie).

-okej, chyba znalazłem, to ty?

-no…- nie wytrzymam zaraz usłyszy ja śpiewam.

-to może …to!! Uwielbiam tą piosenkę-puścił Adele ’’Hello’’

On słuchał. A ja.. myślałam że zapadnę się pod ziemie. Dochodziła godzina 23 więc, zapytałam się gdzie będę spać. Pokazał mi mój pokój w którym miałam ‘’zamieszkać’’. Był śliczny taki jaki zawsze chciałam mieć. Pościelił mi łóżko, dał ręcznik i pożegnał się. Poszłam się umyć, po czym od razu padłam na łóżko, od razu zasnęłam.

Pierwszy raz od bardzo dawna wreszcie się wyspałam, brakowało mi tego. Wstałam, ubrałam dresy i zeszłam na dół. Cameron chyba jeszcze spał, więc pomyślałam, że zrobię śniadanie. Zrobiłam sobie jajecznice do tego kawę. Spojrzałam na zegarek, była równo 8:00. Dziwiłam się, że bez budzika tak szybko wstałam. Widocznie nowe życie mi służy. Około 10:00? (chyba). Usłyszałam jak schodzi po schodach. Przywitał się ze mną, a ja zrobiłam mu kawę.

-Jak się spało?- zapytał, przerywając cisze

-cudownie, pierwszy rak od niepamiętnych czasów się wyspałam-powiedziałam z uśmiechem na twarzy.

- to się cieszę, a właśnie zapomniał bym idę dzisiaj na spotkanie z moja ekipą.

-ok., ja w tym czasie ogarnę swój pokój i może zacznę już szukać mieszkania? – w sumie to nie był zły pomysł. Chciałam zacząć mieszkać na własną rękę.

-o nie, idziesz ze mną- spojrzał na mnie z miną, która mówiła że nie mam wyjścia.

-po co? tylko będę przeszkadzać-westchnęłam i usiadłam naprzeciwko niego.

-chce żebyś ich poznała, i tak kiedyś będziesz musiała, a dzisiaj akurat jest okazja.

-no, w sumie chyba masz racje- zaśmiałam się pod nosem, jego mina w tym momencie była cudowna.

Dochodziła godzina 15, czyli czas spotkania z chłopakami. Wsiedliśmy do auta, droga trwałam może 20 minut. Staliśmy przed wielkim domem, (raczej willą). Zaczęłam się bać a jeśli mnie nie polubią? Albo coś zrobię głupiego? Nie zauważyłam, że Cameron na mnie czeka. On nawet nie zapukał, wszedł ciągnąc mnie za rękę. Na wejściu nikogo nie było. Ale później zauważyłam wielki ogród z basenem, normalnie mnie zamurowało.

-dobra, teraz tak…. Widzę, że się boisz – czytał mi w myślach, (albo tak bardzo było to widać?)

-noo… stresuje się.

-nie ma czym, ale…. -zatrzymał się, zaczynam się trząść

-jakie ale?!

- nic wielkiego, chciałem powiedzieć, że przyszliśmy jak ostatni- w tym momencie zaczął wibrować mu telefon

-co tam stary… no już jestem znaczy jesteśmy, wszyscy już są? ok, nara.

- dzwonił Nash, pytał się kiedy będę i… zapomniałem mu o tobie powiedzieć- zaśmiał się pod nosem.

-aha to fajnie … wiesz co to ja lepiej pójdę, jak nawet nie wiedzą że będę- powiedziałam trochę ze smutkiem.

- nie żartuj sobie, jak mu powiedziałem teraz to się tak ucieszył, że będzie dziewczyna…

Zaczęliśmy się razem śmiać. Powoli szliśmy w stronę  tych chłopaków. Jak ich zobaczyłam myślałam, że padnę było ich chyba z 13-tu. Już miałam się cofać, ale Cameron chwycił mnie za ramie i zaczął ciągnąć w ich stronę. Zostało mi tylko spuścić głowę. Wszyscy zaczęli się na mnie gapić, było mi tak niekomfortowo. Z tego wszystkiego schowałam się za plecami Cama. On się zaczął śmiać, co mi nie pomogło.

-(twoje imię) przestań, to tylko chłopaki- wszyscy zaczęli się śmiać.

-powiesz coś?- na co tylko pokiwałam głową.

-no okej, to ja może cię przedstawię- nie czekał na moją zgodę tylko zaczął gadać

- chłopaki to jest (imię twoje), jak już pewnie wiecie. Jest trochę nieśmiała, musicie dać jej trochę czasu.

 Poczułam, że przesuwa mnie tak że stałam przed nim. Chwycił mnie za ramiona i przystawił usta do mojego ucha.

-więc tak… zacznijmy może od lewej: to jest Nash, dalej koło niego siedzi jego brat Heyes, potem Aaron, Carter, Shawn, Matthew, Jack, Jack, Ethan, Grayson, Kian, Jc i Sam. Ogólnie jesteśmy trochę podzieleni… bo..

  -Cameron wiem znam ich…- powiedziałam szeptem.

-serio, poczekaj to chcesz powiedzieć, że mnie nie znałaś a ich znasz?- chyba trochę się wkurzył.

-no .. tak wyszło, znaczy znałam cię ale nie tak jak ich- czułam się już bardziej normalnie więc podniosłam głowę.

-aha, no dobra- odpowiedział obojętnie i kazał mi usiąść między …. kurcze nie pamiętam. Jest ich za dużo. A już wiem, jeden ma na imię Ethan, a drugi bodajże Grayson. Wyglądają tak samo więc pewnie są bliźniakami. Po 2 godzinach czułam się jak by byli moimi braćmi. Przez ten czas mogę stwierdzić kto mi się najbardziej podoba, jest to Matt. Jest w nim coś, że cały czas się na niego gapię.

-nudzi mi się- powiedział Kian

 -no nam też- powiedzieli Jack&Jack

-to może zagramy w butelkę- zaproponował Jc.

-to zły pomysł- powiedziałam otwarcie, byliśmy już pijani to mogło się źle skończyć.

-ej chłopaki który dzisiaj jest?- tak z dupy zapytał się Cameron

-czekaj już sprawdzam… 2-gi, a po co ci to-o kurde dzisiaj 2!! zapomniałam.

- O boże !!!! chłopaki, (twoje imię) ma dzisiaj urodziny!!- krzyknął Cameron i się na mnie rzucił.

Wszyscy zaczęli śpiewać sto lat.

-chłopaki!! Niech wam będzie zagrajmy w tą butelkę- powiedziałam z uśmiechem na twarzy.

-jej!!- krzyknęli wszyscy równocześnie.

Gra się ciągła. Na szczęście na razie jeszcze na mnie nie wypadło. Wykrakałam.

-a więc, (twoje imię) pytanie czy wyzwanie?- spytał dumny Aaron.

-hmm…. A co mi tam, wyzwanie- co mi szkodzi i tak jestem wypita jutro tego pamiętać nie będę.

-to…. pocałuj Matta- popatrzałam na niego, chyba się przesłyszałam.

-super- Matt, wyglądał jakby się cieszył.

Cóż, mam inne wyjście? Podeszłam do niego usiadłam na niego okrakiem, chwyciłam jego szyje i się do niego zbliżyłam. To było takie przyjemne, zapomniałam o bożym świecie. Musieliśmy się od siebie oderwać, bo brakowało nam powietrza. Popatrzeliśmy sobie w oczy, dotknęliśmy się czołami. Chłopcy zaczęli klaskać.

Następnego dnia, obudziłam się w tym samym domu, było inaczej niż myślałam. Wszystko pamiętałam. Bałam się tylko jednego… że on nie będzie pamiętał. Zeszłam na dół do kuchni w której był tylko on(Matthew). Podeszłam do niego aby spytać się o wczoraj, ale nie zdążyłam, ponieważ mnie namiętnie pocałował. Odwzajemniłam pocałunek.

-cześć, kochana- powiedział z uśmiechem na ustach

-cześć- powiedziałam, nie za bardzo rozumiejąc sytuacje.

-coś się stało?- spytał jakby to co zrobił było normalne.

-czemu mnie pocałowałeś?- byłam ciekawa odpowiedzi.

-bo cię kocham- chyba się przesłyszałam, czy on powiedział, że mnie kocha?

-co? czekaj powtórz- serio chyba coś nie tak jest z moim słuchem.

-dobrze słyszałaś, kocham cię (twoje imię). Od momentu kiedy pierwszy raz cie zobaczyłem, potem jeszcze ten pocałunek. Wiem, że ty też coś do mnie czujesz, widziałem wczoraj jak na mnie patrzałaś.- zatkało mnie, ale nic nie powiedziałam tylko go przytuliłam i pocałowałam.

-ja też cie kocham- wcześniej mówiłam, że mam nowe życie, teraz jestem tego pewna.    

Chłopak z wymiany (Bambam- GOT7)

Siemanko!! 

A więc, mój pierwszy oneshot. Nie przypuszczałam że do tego dojdzie, no cóż. Mam nadzieje że nie jest taki zły. Za wszelkie błędy przepraszam i postanawiam poprawę. 

PS: Pozytywne komentarze mile widziane. Miłego czytania(taką mam nadzieje) :)   

Siedzę na lekcji techniki i rozmyślam nad tym jaką mam nierozumną klasę. Z rozmyśleń wyrwało mnie pukanie do drzwi klasy. W wejściu stanęła nasza wychowawczyni i poprosiła o chwilę ciszy (pewnie znowu dostaniemy opieprz). Zaczęła coś mówić o tym, że w naszej szkole jest zorganizowany projekt wymiany uczniów (uff…ale ulga) I właśnie do naszej klasy jako, że jesteśmy najmniej liczną klasą trzecią w tym gimnazjum trafił chłopak z wymiany. Jakiś uczeń się spytał kiedy przyjdzie ten nowy na co pani powiedziała że za chwilę powinien się zjawić. Nie minęło sporo czasu kiedy do naszej klasy weszła sprzątaczka z jakimś chłopakiem który wyglądał jak ….azjata?  Dziwne ale dobra, nieważne. Sprzątaczka wyszła, a pani zaczęła mówić o chłopaku. Dowiedziałam się, że ma 17 lat i jest z Tajwanu. Zaczął coś mówić ale ciężko było go zrozumieć bo jego angielski był na naszym poziomie(a nawet i gorzej). Niestety nie wspomniał nam o swoim imieniu bo stwierdził że nie będziemy w stanie tego powtórzyć, kazał nam mówić na siebie Bambam. Zajął miejsce w ławce obok mnie. Pani jeszcze wspomniała że mamy być dla niego mili(oczywiście!...). W pewnym momencie rozpoczęła rozmowę o tym że temu ''Azjacie'' potrzebny byłby przewodnik i pani spojrzała na mnie (czemu mnie to nie dziwi…).

- (wstaw swoje imię) spakuj się i chodź proszę ze mną i Bambamem. – wszystko lepsze niż siedzenie z tą durną klasą.

Poszliśmy do jej gabinetu. Na początku nie umieliśmy się dogadać ponieważ moja wspaniała wychowawczyni nie umie posługiwać się językiem angielskim. Jakoś daliśmy radę dojść do porozumienia. Okazało się, że większość życia Bambam spędził w Korei Południowej co mi oczywiście ułatwiło sprawę bo umiem mówić po koreańsku. Dowiedziałam się również że jest trainee w jednej z moich ulubionych wytwórni czyli JYP. Tylko że musi skończyć edukacje i podobno ten wyjazd ma mu pomóc w osiągnięciu lepszej oceny na koniec roku. Później pani się mnie spytała czy nie mogłabym dać mu noclegu (o kurcze może być problem). Przeprosiłam ich na moment i wyszłam z gabinetu na poważną rozmowę telefoniczną z mamą.

-Halo

- cześć mamuś słuchaj mam taką małą sprawę do ciebie.

- coś ci się stało ….. nie, albo to ty pewnie coś przeskrobałaś.     

- co? nie … chodzi o to, że jest u nas takie coś w tym roku jak wymiana uczniów ….. wiesz chyba co to i o co w tym chodzi?

-no tak, ale nie rozumiem …chcesz w tym brać udział. Jak tak to niestety nie mogę ci pozwolić wiesz jak krucho u nas z pieniędzmi kotek.

- nie …. wiem mamo że nie jest u nas najlepiej ale nie o to mi chodzi przerwałaś mi..

- oj przepraszam kontynuuj

-więc wymiana już została zrobiona. Wczoraj przyleciał do nas taki chłopak z Tajwanu i to ja się będę nim opiekować bo okazało się że tylko ja znam język w którym on mówi

- super Córuś ale dalej nie rozumiem po co do mnie dzwonisz ?

- bo jeszcze nie skończyłam..

-aha… to mów dalej

- ponieważ on nie ma gdzie spać i tu teraz pytanie czy dałoby się żeby spał u nas ?

- oczywiście przecież wiesz że jest wolny pokój (imię brata)

- okej to po szkole przyjdziemy

- będę czekać 

-pa

-pa

A zapomniałam wspomnieć że mam brata. Ma na imię (imię brata), od razu po maturach pojechał za granicę i tam ciężko pracuje. Rzadko z nim rozmawiamy bo nie ma czasu. Taty też nie mam ale to już nie ważne. Wróciłam do nich z dobrą nowiną (wszyscy się ucieszyli). Jak już wszystko załatwiliśmy to pani powiedziała że zwolni nas z pozostałych lekcji. Musiałam pomóc Bambamowi wziąć rzeczy i zanieść do mnie, żeby się zadomowił. Więc poszliśmy po jego rzeczy i spokojnym krokiem zmierzaliśmy w stronę mojego domu. Po drodze nie obeszło się bez pytań o mnie (jak ja tego nie lubię). Doszliśmy do mojego domu zawołałam mamę, która po prostu do niego podeszła i powiedziała po polsku bez żadnego zastanowienia „dzień dobry’’. Co ja oczywiście musiałam przetłumaczyć. Zaprowadziłam go do ‘’jego’’ pokoju powiedziałam że ma się rozgościć a jak już miałam wychodzić on powiedział:

-(twoje imię) poczekaj pomóż mi nie chcę z tym zostać sam…

- dobrze, to co pewnie dziwnie się czujesz inny kraj, inna kultura?

- no trochę ale fajnie tu, tylko ludzie się na mnie dziwnie patrzą

- do tego to się musisz niestety przyzwyczaić widać że nie jesteś stąd, większość polaków strasznie patrzy na ludzi jak wyglądają i w ogóle..

- aha …. Dobrze wiedzieć będę pamiętał

Po tym jak skończyliśmy układać jego rzeczy zeszliśmy na dół, ponieważ mama ugotowała coś na kolacje.

-to było bardzo dobre proszę pani

- dziękuje ci Bambamie jesteś bardzo miły (tak i oczywiście muszę wszystko tłumaczyć- udręka)

On tylko się uśmiechnął. Podziękowałam mamie za pyszną kolacje po czym spytałam Bambama czy chce zobaczyć mój pokój. Zgodził się. Był trochę zdziwiony że pokój dziewczyny wygląda tak …. Nie dziewczęco? Tak mój pokój był cały niebieski z dwoma plakatami EXO i paroma jeszcze innymi zespołami kpopowymi. Pierwsze co mu się rzuciło w oczy to moja gitara. Spytał się czy może na co mu pokiwałam twierdząco głową. Chwycił gitarę i zaczął na niej grać to było takie piękne że odpłynęłam. Po chwili kiedy dotarło do mnie że już przestał zaczęłam mu klaskać. Ten tylko ją odłożył i się ukłonił. Dochodziła już 19:00 więc dałam mu ręcznik w który mógł się wytrzeć i powiedziałam gdzie jest łazienka. Wspomniałam coś jeszcze że gdyby czegoś potrzebował to ma wołać. I zniknął za drzwiami łazienki, a ja wróciłam do pokoju i położyłam się na łóżku rozmyślając jak to fajnie że akurat ja się nim ‘’opiekuje’’. Zasnęłam.

Obudziłam się dość wcześnie, ale coś mi nie pasowało po chwili zorientowałam się że nie jestem w swoim pokoju (no pięknie znowu chodziłam przez sen). Szybko wstałam i już miałam wychodzić kiedy stało się coś czego się nie spodziewałam (obudził się  !! – za jakie grzechy).

- co ty tu robisz? – cudownie, wypadałoby mu to wytłumaczyć.

- głupia sytuacja, bo widzisz zapomniałam ci powiedzieć że często chodzę przez sen – popatrzał się na mnie z tym jego słodkim uśmiechem

- aha …. to ciekawe zapamiętam to sobie.

- lepiej na noc zamykaj się – tak chyba będzie lepiej, mama mi mówiła że chodzenie to początek podobno kiedyś położyłam się koło niej i zaczęłam płakać przez sen żebym jej nie zostawiała (dziwne, co nie, ale ja nad tym nie panuje czasem dziwne mam sny)

-okej – i jak gdyby nigdy nic położył się powrotem spać.

- jak będzie śniadanie to cię zawołam – mam nadzieje że to słyszał.

- mhmm ….. – tak usłyszał.

  Poszłam do łazienki się ubrać i zeszłam na dół. Czułam piękny zapach dochodzący z kuchni, szybko do niej powędrowałam. Wszystko było gotowe i czekało na nas (właśnie na NAS, muszę po niego iść). Z wielką niechęcią bo byłam głodna. Weszłam bez pukania co było błędem.

- Oo przepraszam… myślałam że jeszcze śpisz ?!- o boże on był tylko w bokserkach !!? Szybko zasłoniłam oczy stałam ja słup.

-nic nie szkodzi, przecież nie jestem goły – co proszę, no dobra nie był goły ale nie dużo brakowało. Jak gdyby nigdy nic uśmiechnięty patrzył na mnie w tych bokserkach.

- masz zamiar się ubrać ? – nie przypuszczałam że kiedyś zadam komuś takie pytanie

- a co brzydki jestem? – czy on naprawdę o to spytał po prostu nie wierze

- ja nic takiego nie powiedziałam – dalej z zamkniętymi oczami modliłam się żeby w końcu się ubrał

- odsłoń oczy i popatrz na mnie – ooo nie, nie ma mowy

- chyba żartujesz, nie – stanowczo.

Zrobiło się jakoś dziwnie cicho pomyślałam że już mogę odsłonić oczy cóż najwyraźniej się myliłam bo stał dalej w samej bieliźnie z tym samym uśmiechem tylko że o wiele bliżej. Pewnie jestem teraz cała czerwona jak burak. Nie wiedząc co zrobić powiedziałam że jest gotowe śniadanie i wybiegłam do swojego pokoju zamykając za sobą drzwi. Musiałam dojść do siebie. Dotknęłam się w miejsce gdzie znajduje się serce bo myślałam że zaraz mi wyskoczy (opanuj się (imię twoje) przecież to nic wielkiego). Jak się już ogarnęłam zeszłam na dół, on już tam był. Trochę się głupio czułam. Ignorowałam go. Była sobota więc chciałam pomóc mamie w porządkach. Ale oczywiście po co? przecież jest młoda i cały ten dom wysprząta sama (a nie należał on do małych) dała mi do ręki 200zł i powiedziała że mam iść oprowadzić Bambama po okolicy i że mamy sobie coś kupić. Nie protestowałam wszystko jest lepsze niż sprzątanie domu(chyba).

 Po spędzonym weekendzie z Bambamem mogę przyznać że trochę się w nim zauroczyłam.

Miesiąc minął i przyszła pora na pożegnanie. On spakowany czekał przy aucie podeszłam do niego i mocno go przytuliłam. Kurcze chyba się w nim zakochałam. Ale teraz mu tego nie powiem. Zachowam to dla siebie.

- Jak już zadebiutujesz to będę twoją fanką numer 1 – zaśmiałam się, ale jemu nie było do śmiechu

- tak … bo widzisz, jest mi bardzo trudno się z tobą rozstać bo się do ciebie przywiązałem – oo to było takie słodkie

- wiem, mam to samo – już miałam łzy w oczach

- ejj …. Ale nie płacz słyszysz jeszcze się zobaczymy obiecuje – po tych słowach chwycił mój podbródek i mnie pocałował po czym wsiadł do auta i odjechał. Tyle go widziałam.(czekaj  ON MNIE POCAŁOWAŁ !!!!)

*rok później*

Mam już 18 lat. Odkąd pożegnałam się z Bambamem obserwuje jego karierę. Dobrze sobie radzi nie wiedziałam że chłopak ma taki talent. Nikłe są szanse że go kiedyś znowu spotkam, tęsknie za nim cholernie ale nic na to nie mogę poradzić. Ale mogę powiedzieć z ręką na sercu że dzień w którym poznałam Bambama był najlepszym dniem w moim życiu i nigdy o nim nie zapomnę.

POWITANIE :)

Siemanko !!!!!

Mówiąc szczerze to nigdy nie pisałam(nie umiem pisać) więc się boje.Może napisze coś o sobie.... więc... jestem Sylwia, mam 15 lat i jak już zauważyliście kocham kpop.
Tak...oprócz tego lubię jeszcze śpiewać i umiem grać na gitarze. 
Teraz może opowiem coś o moich ulubionych zespołach. Są to dwa zespoły a mianowicie BTS i GOT7.
Jestem z tymi zespołami w sumie od początku ich powstania i cieszę się że mogę patrzeć jak się rozwijają. Z tych zespołów moimi UB są z GOT7 Mark a z BTS Jungkook. 

Więc na tym blogu jeszcze nie wiem co się będzie działo.Nie wiem ile on będzie trwał :).
Jak coś jeszcze o mnie chcecie wiedzieć to piszcie i oczywiście może dawać propozycje co chcecie na blogu.

ZA WSZELKIE BŁĘDY PRZEPRASZAM ALE DOPIERO ZACZYNAM I JAK JUŻ PISAŁAM WCZEŚNIEJ NIE UMIEM PISAĆ(ALE CHCĘ SIĘ NAUCZYĆ)