Całe życie się zmienia, kiedy go poznaje (Matthew Espinosa)

Siema!! Sorka, że tak długo, ale szkoła i lekki brak chęci się pojawił. Ale jestem z nowym oneshotem, który nie jest o kpopie. Mam nadzieje, że się spodoba. Wszelkie komentarze mile widziane.  

Moi rodzice zawsze mieli problem z alkoholem i panowaniem nad emocjami. Codziennie bałam się o własne życie. Bili mnie i przezywali. Miałam ich dosyć. Czekałam na moje 18 urodziny. Dwa tygodnie przed osiemnastką zaczęłam szukać mieszkania do wynajęcia. O dziwo szybko znalazłam. Właściciel był trzy lata starszy ode mnie, czułam że mogę mu zaufać. Opowiedziałam mu o sytuacji, która odbywa się w moim domu. Zaprzyjaźniłam się z nim (miły chłopak z niego). To wszystko stało się tego samego dnia. Cameron (bo tak miał na imię ten chłopak) zaproponował mi żebym do osiemnastki zamieszkała u niego. Zastanawiałam się nad tym przez kilka dni. I już miałam mu odmówić kiedy stało się coś czego się całkowicie nie spodziewałam. Tata wszedł mi do pokoju (nachlany w trzy dupy), powiedział mi że ma mnie głęboko, że mam się spakować, wyjść i nigdy nie wracać bo jestem dla nich ciężarem, mają mnie dosyć. Popatrzałam na niego, nie czułam smutku wręcz .... cieszyłam się?

Z uśmiechem wstałam, wzięłam 2 torby i spakowałam wszystko co mogło by im o mnie przypomnieć. Wyszłam. Zorientowałam się, że nie mam gdzie się podziać. Zadzwoniłam do Camerona:

- cześć

- siema, co tam?

-powiem ci coś ciekawego, może to zabrzmieć dziwnie, ale jest to mój najszczęśliwszy dzień w moim życiu.

-czemu to miało zabrzmieć dziwnie?

-ponieważ powód z którego się cieszę jest dziwny- śmieje sie pod nosem.

- no to opowiadaj.

-rodzice wyrzucili mnie z domu. –powiedziałam bez żadnego problemu.

-aha.... to w sumie nie dziwie ci się, że sie cieszysz ... ale czekaj ....gdzie teraz jesteś ?... nie mów że na ulicy?

-haha ... no właśnie .... zgadłeś

-gdzie jesteś, przyjadę po ciebie.

-mógł byś ?

-głupie pytanie - słyszę ironie w jego głosie.

-okej, to... jestem przed twoim blokiem… - powiedziałam niepewnie.

-serio?!

-no....

-już wychodzę.

W tym momencie można powiedzieć że zaczyna się nowy etap w moim życiu. Czuje że teraz będzie wszystko dobrze.

Stoję, czekam. Widzę że ktoś idzie w moim kierunku, jest ciemno jak w dupie więc nie widzę kto to. Tak sobie czekam zaczęłam się zastanawiać jak mnie rozpozna przecież nie wie jak wyglądam i zresztą ja tez nie wiem jak on wygląda. w pewnym momencie poczułam czyjąś rękę na moim ramieniu. Szybko się odwracam i zauważam przede mną ładnego chłopaka. Ciekawi mnie czy to Cameron.

-(twoje imię)?

-tak, Cameron?

-we własnej osobie- nie wiem czemu zaczynam się śmiać.

-to co zapraszam do siebie, nie będziemy tu marznąć.

-no - ruszyliśmy w stronę jego apartamentu.

Byłam zaskoczona wyglądem chłopaka, nie spodziewałam się, że będzie aż tak przystojny. Na szczęście (albo nie), nie jest w moim typie. Weszliśmy do jego domu. Był przytulny, taki… nie wiem jak to opisać.. jak mój pokój?. Tak! Czułam się jak w moim pokoju, …. tak bezpiecznie. Powiedział żebym się rozgościła. Usiadłam na kanapie w salonie i czekałam. On w tym czasie zrobił nam herbaty. Usiadł koło mnie, zrobiło się trochę niezręcznie.

-więc,… (twoje imię) wydaje mi się, że to najlepszy moment żeby poznać się lepiej, co o tym uważasz - powiedział trochę niepewnie, czekając na moja odpowiedź.

-czemu nie- z uśmiechem na twarzy, popatrzałam na niego.

I tak dowiedziałam się o nim prawie wszystkiego, że chciałby umieć śpiewać i tańczyć (ale mu to nie wychodzi). Nagrywa filmiki na youtubie oraz vine. Podobno jest popularny. Mówił też coś o swoim najlepszym przyjacielu Nashu, który również nagrywa filmiki. Powiem szczerze, Cameron jest bardzo ciekawą osobą nigdy bym nie przypuszczała, że osoba z którą pisze SMS-y jest taką rąbniętą (oczywiście pozytywnie) osobą.

- Ja tez nagrywam filmiki- powiedziałam trochę niepewnie.

- to super a jakiego typu są te filmiki?

-covery, czasem challenge… - trochę było mi głupio jak to mówiłam.

-okej… to zobaczmy –wyciągnął laptopa i zaczął szukać.

-nie proszę, …. Nie przy mnie- bardzo się bałam jego reakcji, w gruncie rzeczy jestem bardzo wstydliwą osobą.

-wstydzisz się?- przybliżył się do mnie i objął nie ramieniem

-po prostu nie lubię, jak ktoś ogląda moje filmiki przy mnie.

-spokojnie, tylko jedną piosenkę, dobra?- pokiwałam mu głową na zgodę.

-to jak się nazywasz?

-(nazwa twojego konta na youtubie).

-okej, chyba znalazłem, to ty?

-no…- nie wytrzymam zaraz usłyszy ja śpiewam.

-to może …to!! Uwielbiam tą piosenkę-puścił Adele ’’Hello’’

On słuchał. A ja.. myślałam że zapadnę się pod ziemie. Dochodziła godzina 23 więc, zapytałam się gdzie będę spać. Pokazał mi mój pokój w którym miałam ‘’zamieszkać’’. Był śliczny taki jaki zawsze chciałam mieć. Pościelił mi łóżko, dał ręcznik i pożegnał się. Poszłam się umyć, po czym od razu padłam na łóżko, od razu zasnęłam.

Pierwszy raz od bardzo dawna wreszcie się wyspałam, brakowało mi tego. Wstałam, ubrałam dresy i zeszłam na dół. Cameron chyba jeszcze spał, więc pomyślałam, że zrobię śniadanie. Zrobiłam sobie jajecznice do tego kawę. Spojrzałam na zegarek, była równo 8:00. Dziwiłam się, że bez budzika tak szybko wstałam. Widocznie nowe życie mi służy. Około 10:00? (chyba). Usłyszałam jak schodzi po schodach. Przywitał się ze mną, a ja zrobiłam mu kawę.

-Jak się spało?- zapytał, przerywając cisze

-cudownie, pierwszy rak od niepamiętnych czasów się wyspałam-powiedziałam z uśmiechem na twarzy.

- to się cieszę, a właśnie zapomniał bym idę dzisiaj na spotkanie z moja ekipą.

-ok., ja w tym czasie ogarnę swój pokój i może zacznę już szukać mieszkania? – w sumie to nie był zły pomysł. Chciałam zacząć mieszkać na własną rękę.

-o nie, idziesz ze mną- spojrzał na mnie z miną, która mówiła że nie mam wyjścia.

-po co? tylko będę przeszkadzać-westchnęłam i usiadłam naprzeciwko niego.

-chce żebyś ich poznała, i tak kiedyś będziesz musiała, a dzisiaj akurat jest okazja.

-no, w sumie chyba masz racje- zaśmiałam się pod nosem, jego mina w tym momencie była cudowna.

Dochodziła godzina 15, czyli czas spotkania z chłopakami. Wsiedliśmy do auta, droga trwałam może 20 minut. Staliśmy przed wielkim domem, (raczej willą). Zaczęłam się bać a jeśli mnie nie polubią? Albo coś zrobię głupiego? Nie zauważyłam, że Cameron na mnie czeka. On nawet nie zapukał, wszedł ciągnąc mnie za rękę. Na wejściu nikogo nie było. Ale później zauważyłam wielki ogród z basenem, normalnie mnie zamurowało.

-dobra, teraz tak…. Widzę, że się boisz – czytał mi w myślach, (albo tak bardzo było to widać?)

-noo… stresuje się.

-nie ma czym, ale…. -zatrzymał się, zaczynam się trząść

-jakie ale?!

- nic wielkiego, chciałem powiedzieć, że przyszliśmy jak ostatni- w tym momencie zaczął wibrować mu telefon

-co tam stary… no już jestem znaczy jesteśmy, wszyscy już są? ok, nara.

- dzwonił Nash, pytał się kiedy będę i… zapomniałem mu o tobie powiedzieć- zaśmiał się pod nosem.

-aha to fajnie … wiesz co to ja lepiej pójdę, jak nawet nie wiedzą że będę- powiedziałam trochę ze smutkiem.

- nie żartuj sobie, jak mu powiedziałem teraz to się tak ucieszył, że będzie dziewczyna…

Zaczęliśmy się razem śmiać. Powoli szliśmy w stronę  tych chłopaków. Jak ich zobaczyłam myślałam, że padnę było ich chyba z 13-tu. Już miałam się cofać, ale Cameron chwycił mnie za ramie i zaczął ciągnąć w ich stronę. Zostało mi tylko spuścić głowę. Wszyscy zaczęli się na mnie gapić, było mi tak niekomfortowo. Z tego wszystkiego schowałam się za plecami Cama. On się zaczął śmiać, co mi nie pomogło.

-(twoje imię) przestań, to tylko chłopaki- wszyscy zaczęli się śmiać.

-powiesz coś?- na co tylko pokiwałam głową.

-no okej, to ja może cię przedstawię- nie czekał na moją zgodę tylko zaczął gadać

- chłopaki to jest (imię twoje), jak już pewnie wiecie. Jest trochę nieśmiała, musicie dać jej trochę czasu.

 Poczułam, że przesuwa mnie tak że stałam przed nim. Chwycił mnie za ramiona i przystawił usta do mojego ucha.

-więc tak… zacznijmy może od lewej: to jest Nash, dalej koło niego siedzi jego brat Heyes, potem Aaron, Carter, Shawn, Matthew, Jack, Jack, Ethan, Grayson, Kian, Jc i Sam. Ogólnie jesteśmy trochę podzieleni… bo..

  -Cameron wiem znam ich…- powiedziałam szeptem.

-serio, poczekaj to chcesz powiedzieć, że mnie nie znałaś a ich znasz?- chyba trochę się wkurzył.

-no .. tak wyszło, znaczy znałam cię ale nie tak jak ich- czułam się już bardziej normalnie więc podniosłam głowę.

-aha, no dobra- odpowiedział obojętnie i kazał mi usiąść między …. kurcze nie pamiętam. Jest ich za dużo. A już wiem, jeden ma na imię Ethan, a drugi bodajże Grayson. Wyglądają tak samo więc pewnie są bliźniakami. Po 2 godzinach czułam się jak by byli moimi braćmi. Przez ten czas mogę stwierdzić kto mi się najbardziej podoba, jest to Matt. Jest w nim coś, że cały czas się na niego gapię.

-nudzi mi się- powiedział Kian

 -no nam też- powiedzieli Jack&Jack

-to może zagramy w butelkę- zaproponował Jc.

-to zły pomysł- powiedziałam otwarcie, byliśmy już pijani to mogło się źle skończyć.

-ej chłopaki który dzisiaj jest?- tak z dupy zapytał się Cameron

-czekaj już sprawdzam… 2-gi, a po co ci to-o kurde dzisiaj 2!! zapomniałam.

- O boże !!!! chłopaki, (twoje imię) ma dzisiaj urodziny!!- krzyknął Cameron i się na mnie rzucił.

Wszyscy zaczęli śpiewać sto lat.

-chłopaki!! Niech wam będzie zagrajmy w tą butelkę- powiedziałam z uśmiechem na twarzy.

-jej!!- krzyknęli wszyscy równocześnie.

Gra się ciągła. Na szczęście na razie jeszcze na mnie nie wypadło. Wykrakałam.

-a więc, (twoje imię) pytanie czy wyzwanie?- spytał dumny Aaron.

-hmm…. A co mi tam, wyzwanie- co mi szkodzi i tak jestem wypita jutro tego pamiętać nie będę.

-to…. pocałuj Matta- popatrzałam na niego, chyba się przesłyszałam.

-super- Matt, wyglądał jakby się cieszył.

Cóż, mam inne wyjście? Podeszłam do niego usiadłam na niego okrakiem, chwyciłam jego szyje i się do niego zbliżyłam. To było takie przyjemne, zapomniałam o bożym świecie. Musieliśmy się od siebie oderwać, bo brakowało nam powietrza. Popatrzeliśmy sobie w oczy, dotknęliśmy się czołami. Chłopcy zaczęli klaskać.

Następnego dnia, obudziłam się w tym samym domu, było inaczej niż myślałam. Wszystko pamiętałam. Bałam się tylko jednego… że on nie będzie pamiętał. Zeszłam na dół do kuchni w której był tylko on(Matthew). Podeszłam do niego aby spytać się o wczoraj, ale nie zdążyłam, ponieważ mnie namiętnie pocałował. Odwzajemniłam pocałunek.

-cześć, kochana- powiedział z uśmiechem na ustach

-cześć- powiedziałam, nie za bardzo rozumiejąc sytuacje.

-coś się stało?- spytał jakby to co zrobił było normalne.

-czemu mnie pocałowałeś?- byłam ciekawa odpowiedzi.

-bo cię kocham- chyba się przesłyszałam, czy on powiedział, że mnie kocha?

-co? czekaj powtórz- serio chyba coś nie tak jest z moim słuchem.

-dobrze słyszałaś, kocham cię (twoje imię). Od momentu kiedy pierwszy raz cie zobaczyłem, potem jeszcze ten pocałunek. Wiem, że ty też coś do mnie czujesz, widziałem wczoraj jak na mnie patrzałaś.- zatkało mnie, ale nic nie powiedziałam tylko go przytuliłam i pocałowałam.

-ja też cie kocham- wcześniej mówiłam, że mam nowe życie, teraz jestem tego pewna.